Karen Van Der Aa stelde haar boek over relationele intelligentie voor en bracht een vraag op tafel die elke HR-verantwoordelijke herkent: hoe werken mensen écht samen, zeker in tijden van verandering? Drie panelleden, drie stellingen en één rode draad. Wat ze samen op tafel legden, raakt elke organisatie die vandaag mensen wil houden, doen groeien en mee laat denken. Geen yogamatjes, geen pamper-cultuur, maar duidelijkheid, veiligheid en directe gesprekken.
1. Welzijn is geen yoga, maar psychologische veiligheid
Te veel focus op welzijn maakt medewerkers minder weerbaar. Die stelling deelde het publiek niet, en het panel ook niet. Wat wél werkt, vatte Wim Oudenaert (AM Team) kernachtig samen: een omgeving waar je jezelf kan zijn in een meeting, waar je iets durft zeggen zonder je tong in te trekken. Inge Ampel (Bank B) sluit daarbij aan.
Een bedrijf moet niet zorgen voor fruit en yogamatten, het moet zorgen voor heldere positionering: wat draagt deze medewerker bij, wat is zijn rol, waarom doet dat ertoe? Niet de wellness-extra’s maken het verschil, maar de duidelijkheid over bijdrage en context. Dat is wat mensen langer doet blijven, en wat hen scherper doet werken
2. Collega’s zijn geen familie, en dat is een opluchting
Karen schreef erover en het panel was duidelijk: collega’s zijn geen familie. Familie kies je niet. Werkgever en werknemer kiezen wel, en dat maakt de relatie net professioneler. Wat dan wél telt? Eerlijkheid en duidelijkheid. Een bedrijf neemt zijn mensen pas écht serieus als het hen vertelt wat er verwacht wordt, wat ze terugkrijgen en wanneer de uitwisseling niet meer klopt.
Inge Ampel benoemt nog iets dat veel HR-mensen herkennen: soms moet je als werknemer van bedrijf veranderen om opnieuw waardig geschat te worden. Een lange loopbaan in één huis hoeft niet automatisch loyaliteit te betekenen. Het kan ook gewend-zijn-aan-het-meubilair betekenen. Niet onvoorwaardelijke verbondenheid, maar een gezonde uitwisseling die regelmatig opnieuw bekeken wordt.
3. Feedback is een cadeau, hoe lelijk de verpakking ook is
De laatste stelling, minder trainen op feedback verpakken en meer op directe feedback incasseren, kreeg vrijwel unaniem instemming. Wim Oudenaert benadrukt dat wie feedback geeft, eigenlijk zijn kop uitsteekt. Het is voor de gever vaak makkelijker om niets te zeggen. Wie wél spreekt, geeft een geschenk, ook als de verpakking eruitziet als kritiek.
Voor leiders zit er een tweede les in: voorbeeldgedrag versnelt cultuur. Hoe sneller jij feedback van je team accepteert zonder defensie, hoe sneller je medewerkers het zelf durven doen. Niet roepen om openheid, maar het zelf laten zien.
Wat onthouden we?
Schuren doet blinken, als je in verbinding blijft. Dat is de zin die Karen Van Der Aa blijft herhalen, en die elke HR-context raakt.
Wil je dit vertalen naar jouw organisatie? Spar met Human Minds over hoe je psychologische veiligheid, eerlijke feedback en duidelijke verwachtingen verankert in je teams. Wij denken graag mee, zonder yogamat.
